کاپرئومایسین CAS: 11003-38-6

کاپرئومایسین عمدتاً در درمان سل، به ویژه در مواجهه با سویه‌های مقاوم به داروی باکتری مایکوباکتریوم توبرکلوزیس، مورد استفاده قرار می‌گیرد. این دارو اغلب بخشی از یک رژیم درمانی ترکیبی است که برای مبارزه با سل مقاوم به چند دارو (MDR-TB) یا سل مقاوم به داروهای گسترده (XDR-TB) که در آن آنتی‌بیوتیک‌های خط اول سنتی شکست خورده‌اند، استفاده می‌شود. تجویز کاپرئومایسین معمولاً از طریق تزریق عضلانی انجام می‌شود و به دلیل احتمال عوارض جانبی مرتبط با آنتی‌بیوتیک‌های آمینوگلیکوزیدی، توسط متخصصان مراقبت‌های بهداشتی به دقت تحت نظر است. مدت زمان درمان و دوز آن بر اساس شدت عفونت، وزن بیمار، عملکرد کلیه و وضعیت کلی سلامت تعیین می‌شود. نظارت منظم بر عملکرد کلیه، شنوایی و عوارض جانبی احتمالی در طول درمان با کاپرئومایسین برای اطمینان از ایمنی بیمار و اثربخشی درمان بسیار مهم است. پایبندی به رژیم درمانی تجویز شده برای دستیابی به نتایج مطلوب و کاهش خطر ابتلا به مقاومت بیشتر ضروری است. بیمارانی که تحت درمان با کاپرئومایسین قرار می‌گیرند، باید با دقت توصیه‌های پزشکی را دنبال کنند و دوره کامل آنتی‌بیوتیک‌ها را برای جلوگیری از شکست درمان یا عود سل تکمیل کنند. همکاری نزدیک با ارائه دهندگان خدمات درمانی، همراه با معاینات و نظارت منظم، در مدیریت مؤثر سل با کاپرئومایسین و در عین حال به حداقل رساندن خطر عوارض و بهبود سریع، حیاتی است.