پورومایسین دی هیدروکلراید CAS: 58-58-2

تأثیر بر سنتز پروتئین: پورومایسین شبیه انتهای 3' آمینواسیل-tRNAها است و می‌تواند در طول ترجمه وارد جایگاه A ریبوزوم‌ها شود. پس از ورود، باعث خاتمه زودرس سنتز پروتئین می‌شود و در نتیجه پلی‌پپتیدهای کوتاه‌شده آزاد می‌شوند. این امر، پورومایسین را به ابزاری مفید برای مطالعه سنتز پروتئین و میزان گردش آن در سلول‌ها تبدیل می‌کند.

نشانگر انتخاب: پورومایسین اغلب به عنوان یک نشانگر انتخاب در آزمایش‌های مهندسی ژنتیک استفاده می‌شود. سلول‌هایی که با موفقیت با یک ژن یا اصلاح ژنتیکی مورد نظر ترانسفکت یا ترانسداکت شده‌اند، با ترکیب یک ژن مقاومت به پورومایسین، در برابر پورومایسین مقاوم می‌شوند. افزودن پورومایسین در کشت سلولی، فقط سلول‌هایی را که ژن مقاومت را بیان می‌کنند، انتخاب می‌کند و جداسازی و تکثیر سلول‌های اصلاح‌شده ژنتیکی را امکان‌پذیر می‌سازد.

تجزیه و تحلیل برهمکنش‌های پروتئین-پروتئین: پورومایسین را می‌توان به برچسب‌های میل ترکیبی خاص یا آنتی‌بادی‌ها متصل کرد تا برهمکنش‌های پروتئین-پروتئین مطالعه شود. با اتصال عرضی پروتئین‌های برهمکنش‌کننده با پورومایسین، می‌توان این کمپلکس‌های پروتئینی را برای تجزیه و تحلیل بیشتر تثبیت و جداسازی کرد.

مطالعه تکثیر ویروس: پورومایسین می‌تواند برای مطالعه تکثیر ویروس در کشت سلولی مورد استفاده قرار گیرد. با افزودن پورومایسین به سلول‌های آلوده به ویروس، می‌توان سنتز پروتئین ویروسی جدید را متوقف کرد و به محققان اجازه داد تا نقش پروتئین‌های ویروسی خاص را در چرخه تکثیر بررسی کنند..